آرشیو اخبار

من پابرهنه‌ام !

کورش شمس - ICTPRESS - می‌گویند؛ در روزگار گذشته یکی از شرکت‌های تولیدکننده کفش در انگلستان، در اندیشه گسترش بازار محصولات خود دو بازاریاب به یکی از شهرهای عقب افتاده در قاره آفریقا اعزام می‌کند که تمام مردم آن پابرهنه بودند.

یکی از بازاریاب‌ها با دیدن این صحنه به وسیله تلگراف به صاحب شرکت می‌نویسد: "من برمی‌گردم، چون اینجا هیچکس کفش به پا ندارد. "
اما بازاریاب دیگر که متفاوت فکر می‌کرد در یک تلگراف به صاحب شرکت می‌نویسد :"لطفا یک دوجین بازارياب بفرستید اینجا، چون هیچکس کفش به پا ندارد!..."
این طنز جذاب در مورد خیلی از مسائل مصداق دارد که یکی از آنها اظهارات فيضي مدیر عامل مخابرات ایران است که چندی قبل در یک گفتگوی خبری به صراحت از فقدان آگاهی عمومی در مورد اکثر کاربردهای اینترنت و شبکه‌های مخابراتی سخن به میان ‌آورده و می‌گوید: "جایگزینی فیبرنوری به جای کابل مسی زمانی مقرون به صرفه خواهد بود که محتوای دیجیتال بسیار زیادی روی شبکه‌ها تعریف شود و کاربران نیاز به داشتن سرعت بالا را احساس کنند اما در حال حاضر کاربران از اکثر کاربردهای اینترنت و شبکه‌های مخابراتی آگاه نیستند و از آن استفاده نمی‌کنند."
این اظهارات از سوی مدیرعامل بزرگترین اپراتور مخابراتی ایران در حالی مطرح می‌شود که در سال‌های اخیر، بسیاری از کشورها از گسترش اتصال فیبرنوری به منازل به عنوان یکی از راه‌های برون رفت از عقب‌ماندگی دیجیتالی بهره‌برداری کرده‌اند و جالب اینجاست که در این کشورها، اصولا توسعه اتصال فیبرنوری به منازل با دیدگاه‌های اینچنینی صورت نگرفته است.
در واقع؛ حکومت‌ها با اجرای چنین طرحی نه تنها تلاش می‌کنند تا فاصله دیجیتالی خود را با جهان امروز کاهش دهند، بلکه به واسطه راه‌اندازی بسترهای ارتباطی قوی و قابل اطمینان، زمینه ، امکانات و انگیزه لازم برای استفاده هرچه بیشتر و بهتر از آنچه آقای فیضی " محتوای دیجیتال " خوانده را برای شهروندان خود فراهم می‌کنند.
در این صورت، افراد خلاق و کارآفرین، نظام آموزشی و تربیتی و دستگاه‌های فرهنگ‌ساز فرصتی برای عرض اندام و ارتقاء سطح " آگاهی" جامعه پیدا می‌کنند که بی‌شک یکی از فواید آن، سودآوری سرمایه‌گذاری بر روی زیرساخت‌های ارتباطی خواهد بود.
اما سکاندار بزرگترین اپراتور مخابراتی کشور، با این توجیه که مردم اینجا کاربردهای شبکه را نمی شناسند، بازار ارتباطات ایران را غیرقابل توجیه اقتصادی ارزیابی می کند و به زبان ساده می‌گوید : تا وقتی صرفه و سودی در کار نباشد، حق مسلم شهروندان برای برخورداری از امکانات ارتباطی هم معنی ندارد.
حال این که جناب مدیرعامل، که هنوز مهر خصوصی شدن شرکت تحت امرش خشک نشده و تا دیروز مدیریت یک شرکت دولتی را بر عهده داشت که ایجاد زیرساخت‌ها یکی از وظایف مرتبط با موهبت "حاکمیتی بودن" است. در نتیجه اگر امروز کاربران از آنچه مورد انتظار یک شرکت مترصد سود است، آگاهی کمتری دارند، باید همین شرکت دولتی و اصولا وزارت ارتباطات را مورد سئوال قرار داد که به رغم برخورداری از درآمدهای هنگفت، کار درخوری در این خصوص انجام نداده‌اند.
نکته دیگر این که، ظاهرا ایشان فراموش کرده‌اند که همین شبکه‌های ارتباطی را بخش خصوصی به میان مردم آورده و اگر کاربران ایرنی با تلاش و علاقمندی خود به استفاده از مزایا و کاربردهای آن نمی‌پرداختند، امروز شرکت مخابرات ایران باید در فکر بیشتر کردن تعداد دکل‌های سیم تلگراف خود بود تا کشیدن کابل فیبرنورری به منازل مردم!
مورد دیگر این که اگر شرکت ارتباطات زیرساخت " کماکان دولتی" مسئول توسعه زیرساخت‌ها و سروکله زدن با کابل و دکل است، مخابرات"به تازگی خصوصی شده " در این میان چه نقشی دارد؟ آیا انحصار زیرساخت‌ها  در دست دولت که با توجیهاتی از قبیل اجرای عدالت ارتباطی وظیفه دولت است، پابرجا مانده کافی نیست و باید مخابرات ایران هم از آن سهم ببرد ؟ آیا سایر شرکت‌های توانمند و سرمایه‌دار بخش خصوصی هم می‌توانند بر سر این سفره عریض و طویل بنشینند یا صرفا یک امتیاز ویژه و حق آب و گل برای اپراتور اول محسوب مي‌شود؟

این خبر تابحال 721 مرتبه مشاهده شده است.