ICTPRESS - پژوهشگران کالج بینایی‌سنجی دانشگاه ایالتی نیویورک می‌گویند افزایش نزدیک‌بینی فقط به استفاده از نمایشگرها مربوط نیست، بلکه خیره‌شدن طولانی به اشیای نزدیک در فضای بسته و نور کم نیز نقش مهمی دارد.

به گزارش شبکه خبری ICTPRESS به نقل از سای‌تِک‌دِیلی، نزدیک‌بینی یا مایوپیا اختلالی در بینایی است که فرد مبتلا به آن، اجسام نزدیک را شفاف و اجسام دورتر را تار می‌بیند.

مطالعه گروه پژوهشی دانشگاه ایالتی نیویورک که به‌زودی در مجله سِل ریپورتز/ Cell Reports منتشر می‌شود، نشان می‌دهد عامل اصلی نزدیک‌بینی احتمالاً نمایشگرها نیستند، بلکه تمرکز طولانی روی اشیای نزدیک (از گوشی و تبلت گرفته تا کتاب و دفتر) در فضای بسته و زیر نور کم است. این شرایط میزان نوری را که به شبکیه می‌رسد به‌شدت کاهش می‌دهد.

دکتر خوزه مانوئل آلونسو (Jose-Manuel Alonso)، استاد ممتاز دانشگاه ایالتی نیویورک و نویسنده ارشد این مطالعه گفت: نزدیک‌بینی در سراسر جهان به سطح همه‌گیری رسیده، اما هنوز علت دقیق آن را نمی‌دانیم. یافته‌های ما نشان می‌دهد که یک عامل مشترک زمینه‌ای می‌تواند میزان نوری باشد که در طول کار مداوم با اشیا در فاصله نزدیک، به‌ویژه در فضای بسته، به شبکیه می‌رسد.

آمار نگران‌کننده نزدیک‌بینی در جهان

نزدیک‌بینی حالا یک همه‌گیری جهانی محسوب می‌شود. این مشکل حدود نیمی از جوانان آمریکا و اروپا و نزدیک به ۹۰ درصد از جوانان در بخش‌هایی از شرق آسیا را درگیر کرده است. ژنتیک در ابتلا به نزدیک‌بینی نقش دارد، اما افزایش سریع آن در چند نسل اخیر نشان می‌دهد عوامل محیطی نقش مهم‌تری ایفا می‌کنند.

سازوکار کشف‌شده چیست؟

اوروشا ماهارجان، دانشجوی دکترای کالج بینایی‌سنجی دانشگاه ایالتی نیویورک که این مطالعه را انجام داده، توضیح داد: در نور شدید فضای باز، مردمک چشم تنگ می‌شود تا از چشم محافظت کند، اما همچنان نور کافی به شبکیه می‌رسد.

وقتی افراد در داخل خانه روی اجسام نزدیک مانند کتاب یا گوشی یا تبلت تمرکز می‌کنند، مردمک نیز تنگ می‌شود، اما دلیل آن روشنایی نیست؛ چشم این کار را برای واضح‌دیدن تصویر انجام می‌دهد. در نور کم، این دو عامل دست‌به‌دست هم می‌دهند و روشنایی شبکیه را به‌شدت کاهش می‌دهند.

بر اساس این سازوکار، نزدیک‌بینی زمانی ایجاد می‌شود که نور کافی به شبکیه نرسد. در مقابل، وقتی چشم در معرض نور شدید قرار می‌گیرد، تنگ‌شدن مردمک توسط روشنایی کنترل می‌شود و نزدیک‌بینی ایجاد نمی‌شود.

راهکارهای پیشگیری و کنترل

بر اساس یافته‌های این مطالعه می‌توان نزدیک‌بینی را با دو راهکار اصلی کنترل کرد:

۱. قرار گرفتن در معرض نور طبیعی روز؛

۲. جلوگیری از تنگ‌شدن بیش از حد مردمک در هنگام نگاه به اشیای نزدیک که از راه‌های زیر امکان‌پذیر است:

استفاده از لنزهای مناسب که نیاز چشم به تمرکز را کاهش می‌دهند؛

استفاده از قطره آتروپین که عضلات مسئول تنگ‌کردن مردمک را مسدود می‌کند؛

گذراندن وقت در فضای باز و نگاه‌کردن به فواصل دور.

پژوهشگران تأکید می‌کنند اگر فرد همچنان به تمرکز طولانی روی اجسام نزدیک در فضای بسته و زیر نور کم ادامه دهد، روش‌های درمانی ممکن است تأثیر کمتری داشته باشند.

آلونسو در پایان تأکید کرد: برای تأیید این نتایج به تحقیقات بیشتری نیاز است، اما فرضیه‌ای قابل آزمایش ارائه می‌دهند که تعامل میان عادت‌های بینایی، نورپردازی و فوکوس چشم را به شکل تازه‌ای مطرح می‌کند. این یافته راه تازه‌ای برای تفکر درباره پیشگیری و درمان می‌گشاید.